Ja...zamknięta szczelnie w swej skorupie.
Ja...powoli staram się zrozumieć, czemu...chroniłeś mnie.
Wiem...że ciągle próbowałeś pomóc.
Wiem...że miałam Twoje słowa za nic.
Wiem już...myliłam się.

Teraz gdy w ruchomych piaskach tonę i kiedy cała przeszłość przed oczami...rozumiem, rozumiem swój błąd.
Lecz cofnąć się nie mam szans.
Kiedy ziemia niknie pod nogami i kiedy wiem, że mogłam wszystko zmienić... rozumiem, już rozumiem swój błąd!!
Lecz za późno już.

Ty...wiedziałeś którą wybrać ścieżkę.
Ty...umiałeś chwycić mnie za rękę,
Kiedy spadałam w mrok.
Dziś...brakuje mi Twej dobrej rady.
Dziś...nie umiem sobie z tym poradzić.
Dzisiaj...zapadam się.


["Ruchome piaski" K. Stankiewicz]

Zawsze,kiedy piszę notkę o Zakopanym,coś się we mnie dzieje.To niezwykłe miejsce.Miejsce,które budzi tyle wspomnień,daje tyle siły,sprawia,że człowiek nie myśli o szarej rzeczywistości,o tych wszystkich złych rzeczach,które nie dają mu spokoju na codzień.Ja tak miałam zawsze.
Zawsze...aż do tego roku.Teraz nie dało się bawić jak zwykle.Tegoroczne zawody odbywały się raczej w smutnym nastroju,w melancholii i zadumie.
Sobota-ten magiczny wieczorny konkurs,podczas którego całe Zakopane,26 tysięcy ludzi na trybunach i kilkanaście tysięcy dookoła skoczni..wszyscy gdzieś odpłyneli.Ten,kto tego nie przeżył niczego nie zrozumie.Telewizja niczego nie pokazuje.Tam trzeba być...
Skoczkowie i ich skoki to jedno,atmosfera to drugie...i to ona tak działa na ludzi.A na nią składają się emocje,kibice,muzyka i w ogóle sposób prowadzenia zawodów.Uwielbiam G.Kułagę i M.Magierę za to co robią.Za to jak traktują ludzi,jak potrafią działać na nich swoimi komentarzami i puszczaną muzyką.Większość ludzi jedzie do Zakopanego zobaczyć skoki i w ogóle skoczków,czy jakieś sławne osobistości..a jadę tam chyba po to,by znowu usłyszeć Magierę,jego teksty,które znam już przecież na pamięć,by znowu słuchać piosenek,które puszczają na każdym konkursie w Zakopcu i na każdym meczu siatkarzy...dlatego tak bardzo to kocham.W sobote,w przerwach miedzy skokami,Kułaga puszczał dokładnie to co było na Memoriale...Boże...słuchając tych piosenek miałam przed oczami Arka...ja dokładnie pamiętam wszystko co on robił podczas każdej z nich...znowu powróciłam myślami do Olsztyna...do Urani...do meczu z Holendrami...wtedy widziałam go po raz ostatni...i to właśnie ten mecz będę pamiętała do końca życia...te ostatnie chwile z nim.Żywym i prawdziwym.Wcale nie takim grzecznym i cichym,za jakiego go miało większość kibiców,ale za to naturnalnym..nie wymyślnonym.
Pamiętam Zakopane sprzed roku...szalony czas,zabawa,niezwykła radość...jakże wiele się zmieniło od tamtego czasu...jak wielu ludziom zmieniło się życie..a jak wielu ludzi zostało go pozbawionych...

Wtedy,słuchając Magiery,oglądając Adaśka i innych,wspominając Arka,nie wiedziałam co dzieje się kilkadziesiąt kilometrów od nas.Bawiliśmy się,nie mając pojęcia o tym,że tam...w Katowicach..tyle osób umiera.
Tak naprawdę o wszystkim dowiedzieliśmy się dopiero w niedzielę rano.Ludzie mówili tylko o tym,płakali..nikt nie myślał o zabawie pod Krokwią.Byłam pewna,że odwołają te zawody.Zresztą i tak mnie to już nie obchodziło.Takie nieszczęście,tak "bezsensowna tragedia",która pozbawiła życia tylu ludzi..Siedziałyśmy na trybunie.Wtedy jeszcze nie było wiadomo,jaka padnie decyzja odnośnie konkursu.Magiera ogłosił,że nie będą puszczać żadnej muzyki,nawet gdyby konkurs się odbył...że jedyne co puszczą na koniec to Mazurek,gdyby Adaś wygrał.Ludzie przestali trąbić,przestali śpiewać.Zapadła cisza.Ja siedziałam i nie wiedziałam co robić,nie wiedziałam nawet co myśleć.Wszystko znowu było tak trudne,tak dziwne...tak cholernie przykre.Nie mogłam znieśc tego,jak jakieś dziewczyny,które stały obok nas miały straszne pretensje o to,że jest możliwość odwołania konkursu.Nie obchodziło ich,że ponad 60 osób zginęło.Przecież wśród nich mógł być każdy..znajomy,krewny...każdy z nas.Ale dla nich najważniejsze było zobaczyć skoczków.Niekoniecznie skoki-ale skoczków.Nie rozumiem takich ludzi...po prostu nie rozumiem...
Jednak konkurs się odbył.Kibice zachowali się wspaniale.Było cicho,modliliśmy się wszyscy,co pewien czas klaskaliśmy jak ktoś dobrze skoczył.Nie było fajerwerków,czy innych urozmaiceń,jak dzień wcześniej.To był zupełnie inny konkurs.I tak większość z nas była myślami zupełnie w innym miejscu..

O tym co robiłyśmy w tzw międzyczasie nie będę tu pisała bo nie uważam żeby to było najważniejsze.Ja ten weekend przeżyłam na swój sposób.I myślę,że każdy kto tam był,miał swoje własne odczucia czy przemyślenia..Nie wyobrażam sobie,żeby mogło być inaczej...

Stała przed dużym krzyżem.Było ciemno,a ona stała sama i próbowała się modlić.Płakała.Nie mogła zapomnieć o 16tym września.Nie mogła zapomnieć o tym,że jego już nie ma.Nie mogła wyrzucić z pamięci tych wszystkich chwil,które dawały jej siłę.Tych samych które teraz zadają jej tyle bólu.
Nagle stało się coś dziwnego.Poczuła ciepło,czuła że ktoś ją obejmuje,choć nie mogła dostrzec jego rąk.Odwróciła głowę,ale nikogo nie zobaczyła.Mimo to wiedziała,czuła całą sobą,że to on.Że to właśnie on.
Nie była przestraszona.Choć jej oczy go nie widziały,jej serce dostrzegało każdy szczegół.Był jak zawsze.W ogóle się nie zmienił.Nie mogła zebrać myśli.Usłyszała tylko kilka zdań: "Chcę powiedzieć ci coś ważnego.Nie płacz-słuchaj.Podjąłem się pewnej ważnej misji.Bóg mianował mnie twym Aniołem Stróżem.Jestem przy Tobie.I będę.Pamiętaj,nie jesteś i nie będziesz sama."Tego co było dalej,nie wie nikt.Ona pamięta tylko tyle,że nie spanikowała,nie skakała z radości.Poczuła w sobie spokój.Spokój,który on jej dawał za życia i który nadal jej ofiaruje.On dla niej po prostu był.I on po prostu będzie.

Czy tak było naprawdę?Czy to tylko sen?Skryte marzenie?A może ona go widzi i słyszy za każdym razem gdy jest sama,gdy czuje w sobie taką pustke,gdy patrzy przed siebie i nie może już znaleźć miejsca na tym świecie?

Tego nie wie nikt.Nikt poza nią,Bogiem i nim...